Aangenaam

merel

Merel Faber

In een grijs verleden Journalistiek gestudeerd en momenteel werkzaam in de tv- en filmwereld. Grote ambities, creativiteit te over en genoeg lege pagina's om te vullen. Met schrijven als grootste passie ben ik op weg om van mijn droom werkelijkheid te maken: mijn debuutroman is onderweg.

Disclaimer

Alles op deze website is door Merel Faber geschreven. Ik verwacht dan ook netjes van iedereen dat áls er gekopieerd wordt, dat het even wordt gemeld en vermeld. Dank.
© Merel Faber - 2011

Met dank aan Eva Hoefsloot voor het helpen bij mijn website en Karin Witte voor haar kunstige, lieflijke doodles.

Zwarte laarzen.

Ook al ben ik geen held op hakken, dit is geen moment om op mijn afgetrapte gympjes of indianenlaarsjes te komen. Nee, dit is een gelegenheid voor mijn mooie, sexy, zwarte laarzen. Op de één of andere rare manier voel ik me altijd meer vrouw als ik ze aan heb, terwijl ik stiekem meer Merel ben in mijn Minnetonka’s. Maar vandaag ben ik vrouw. Terwijl ik zo goed en kwaad als het gaat probeer niet met mijn hakken te blijven hangen in de klinkers op straat, zie ik vanuit mijn ooghoek een groepje mannen naar me kijken. Ik glimlach, krijg er een knipoog voor terug. Een boost die ik goed kan gebruiken op een moment als dit. Wanneer ik de portiek inloop, merk ik eigenlijk pas hoe nerveus ik ben. Mijn benen trillen bij elke stap die ik hoger op de trap zet en mijn handen voelen klam in mijn jaszakken. Adem in, adem uit. Adem in… druk op de deurbel, adem uit. Gerommel aan het slot. Het lijkt een fucking eeuwigheid te duren. Kon ‘t nog maar heel even… Daar staat hij, in de deuropening. Nonchalant, op blote voeten, alsof het hem niets doet dat ik voor hem sta. Alsof we elkaar regelmatig zien en ik een geleende DVD terug kom brengen. Ik kom niks brengen; ik kom wat halen.

Ik zoen hem, druk me stevig tegen hem aan, mijn armen om hem heen, knijp hem zachtjes. Wild maar liefdevol zoent hij me terug, terwijl hij zonder te kijken de deur weer in het slot draait. Zo ging het in mijn fantasie. In werkelijkheid hang ik zonder dat we iets tegen elkaar zeggen mijn jas op, hopend dat hij mijn trillende handen niet ziet. Toch twijfel ik geen moment aan wat ik aan het doen ben. De zwarte laarzen doen wat ze moeten doen, ik voel me sexy en zeker. Niks aan deze situatie klopt, niks hiervan past bij mij. En toch sta ik hier. Bij de deur blijft hij staan kijken met een stoute glimlach op zijn hoofd. Ik smelt; wat een man. Ik kan alleen maar uitbrengen dat hij op moet houden met kijken. Terwijl ik me bedenk wat mijn volgende stap gaat worden in deze bizarre situatie waarin ik me bevind, mis ik compleet het moment waarop hij naar me toe loopt, mijn gezicht vastpakt en me zoent. Bam. Zijn handen onder mijn jurk, elke aanraking voelt intenser dan ooit tevoren. De toon is gezet.

 

Comments

2 reacties

  1. Anita
    347 days ago

    Het is officieel, je bent niet meer m’n babyzus. Babyzusjes schrijven dit niet. Kleine zusjes worden groot.

    NB: volgens mij zijn het de laarzen die nu bij mij in m’n kast liggen…..

    X

  2. Serge
    347 days ago

    Kleine meisjes worden zeker groot! Laatste keer dat ik Merel zag kon ze nog niet schrijven. Nu wel! En hoe!

    Mooi stuk, hoewel ik het idee heb dat het verhaal nog wel verder ging ;)