Gewoon seks.

Het doet me steeds minder, de gedachte aan jou. Vroeger kreeg ik kriebels in mijn buik als ik dacht aan je. Als ik me probeerde voor te stellen hoe het ook alweer voelde als je jouw handen om mijn heupen legde. Warm, voorzichtig, kleine kneepjes. Volmaakte kusjes, hoe je je ogen open houdt tijdens het zoenen. Ik heb het allemaal gezien, gevoeld en in me opgenomen. Je zei altijd wel dat je me niet leuk genoeg vond, maar ik heb dat nooit geloofd. Ik zag de manier waarop je naar me keek, ik dacht het te voelen tijdens de seks. Je bracht me in verwarring als je na afloop zo snel mogelijk je kleren weer aantrok en je weer wurmde in je oude, bekende keurslijf. Het ging je allemaal net te gemakkelijk af. De manier waarop je de deur achter je dicht trok zonder om te kijken, het liegen over waar je was. 

Ik heb geprobeerd als een man er in te staan. Gewoon, seks. Seks met een leuke, mooie en intelligente man. De deur uitlopen en verder gaan met je leven. Leuk experiment, maar er giert teveel oestrogeen door m’n bloed. Onderweg naar huis dacht ik aan de moedervlek bij je mond, hoe stevig je me vasthield en hoe fijn het was om je tegen me aan te voelen. In mijn belevenis had jij je er al weer overheen gezet. Want zo ben je: én door.

Ik zou liegen als ik zou zeggen dat je me niets meer doet. Ik zou ook liegen als ik zou zeggen dat ik verliefd op je ben. Soms kom je voorbij in mijn gedachten. Niet meer en niet minder. Ik denk aan je vanaf een afstandje.