Tetten, jetsers en ballen.

Borsten. Ik kan me eigenlijk niet meer herinneren hoe het ook alweer was toen ik plat was. Dat ik T-shirtjes aan had en dat ik blijkbaar mijn buik kon zien. Dat ik touwtje kon springen zonder daarna met een beurs bovenlijf rond te lopen en normaal op mijn buik kon liggen. Ik weet wél nog dat ik mijn eerste BH ging kopen met mijn moeder en zus, dat de Hunkemöllervrouw mijn maat op kwam nemen en met veel te koude handen het meetlint om mijn beginnende tietjes spande. Jaja, een gedenkwaardig moment. Datzelfde AA-cupje heb ik dan ook goed bewaard en ligt vandaag de dag te verstoffen in één van mijn nostalgiedozen.

Ik wind er maar geen doekjes om, want dat zou toch niet passen. Vandaag de dag komen namelijk eerst mijn borsten de ruimte binnen als ik ergens kom, gevolgd door de rest van mij. De genen van mijn moeder waren blijkbaar op dat gebied nogal dominant, aangezien ik haar inmiddels al lang en breed heb geëvenaard, misschien zelfs wel ben gepasseerd. Alleen vrouwen die kleinere borsten hebben dan ik zullen nu denken dat ik hier enorm op loop te scheppen. De dames die ook regelmatig in het decolleté worden gestaard tijdens een gesprek of gewoon in de trein, zullen weten dat er wel degelijk een keerzijde zit aan een flinke bos hout voor de deur.

In welk seizoen van het jaar we ook zitten, het is voor mij onmogelijk om mijn voorgevel te camoufleren. Zwarte kleding, streepjes, een dikke sjaal, een coltrui of een gewoon T-shirt zonder inkijk; de aandacht van tegenliggers of gesprekspartners wordt er naartoe getrokken. Het lijkt ook wel, naarmate ik ouder word, dat het steeds vaker ter sprake komt. Zo stond ik laatst in een kroeg me met mijn eigen zaken te bemoeien, toen er een wildvreemd meisje naar me toe kwam. “Sorry dat ik het zeg, maar wat heb jij een mooie borsten!”, werd er met een alcoholwalm mijn kant op geschreeuwd. Ik heb haar een knuffel gegeven en bedankt voor het lieve compliment. Want ja, zo doe je dat als vrouwen onder elkaar. Een paar dagen later schoof er op het terras waar ik met een vriendin zat te drinken een oude bekende van haar aan. “Ik hoop niet dat je het erg vindt, maar ik word nogal afgeleid door je decolleté,” zei hij toen mijn vriendin weg was naar het toilet. Ik giechelde en zei dat ik het wel gewend was.

Maar het kan ook anders. Gisteren, 2 oktober, de fucking warmste oktoberdag ooit, liep ook ík in een zomers hemdje buiten. Gewoon, omdat ‘t zo heet was. Ik ga me namelijk niet extra bedekken zodat ik minder tiet show, terwijl de dames met kleinere borsten heerlijk drentelen in hun V-halsjes en spaghettitopjes. Nee, mijn borsten willen ook ademen. Dit heb ik moeten bekopen met de hele dag opmerkingen als “Zo, JIJ hebt grote tieten!”, “Lekkere tieten!” en “Yooo, check die tieten!”. Mijn borsten zijn ook altijd ‘tieten’. Ik denk dat ik daarom als in een reflex reageer met “Je moet je bek houden”, aangezien ik ‘t niet als compliment ervaar, ofzo. Mijn vriendin zei dat ik het maar wel als een compliment moest zien en dat mannen niet anders kunnen. Ik weet ‘t niet.

Toch ben ik tevreden met de dames. Ik kan er niks meer aan doen en ze zitten er nu toch. Ze kijken blij de wereld in en zitten altijd mooi in mijn shirtjes. Misschien kan ik het andere mensen ook niet kwalijk nemen dat ze er wat over willen zeggen. Misschien knuffel ik de volgende keer wel zo’n voorbijkomende lomperd die wat van mijn tieten vindt en bedank ik hem voor het lieve compliment. Want ja, zo doe je dat als liefhebbers onder elkaar.